ไม่รู้ว่า มันออกยังงี้ได้ยังไง แรกสุดมันคือ อาการเบื่อแล้วก็เหนื่อย จังหวะกับเพื่อนบวช เลยกะไปงานบวช ซะหน่อยแต่พอมาถึงเท่านั้นแหละไหนๆก็มาแล้วก็ ไปให้สุดเลยดีกว่า
เริ่มต้นที่เย็นวันศุกร์ที่ 14 ณ สายใต้ใหม่ ตอนที่ไปถึงก็ ยังไม่รู้เลยว่ามีรถเที่ยวกี่โมงกันแน่ พอไปถามที่ขายตั๋ว รถเท่านั้น ฉุนแตกแทนที่คนขายจะพูดดีๆกลับมาว่าอีก ว่าน้องนี่มันกี่โมงแล้ว ในใจคิดทันทีเลยว่าถ้ากูรู้กูก็มาทันสิวะ หวยงวดแรกก็เลยออกที่ รถเอกชน สุดยอดเป็นการเดินทางที่ทรมานดีแท้ 14 ชั่วโมง ปกติเวลานั่งรถกลับบ้านที่พะเยา ก็ประมาณ 10 ชั่วโมงก็คิดว่ามันคงไม่นานกว่านี้ แต่ที่ไหนได้ล่อไป 14 ชั่วโมง ก้นด้านคับมันช่างทรมานและโหดร้ายดีแท้ พอมาถึงสตูล เพื่อนก็มารับแต่ให้เลือกว่าจะกินหรือจะอาบน้ำก่อน ไม่ต้องคิดเลยกินก่อน เพราะหิวมาก แรกสุดจะไปกิน มะตะบะที่ดังที่สุดของจังหวัดแต่เศร้ามากร้านปิด เลยไปนั่งกินติ่มซำแทน หลังจากนั้นก็ไปอาบน้ำแล้วตระเวนทัวร์ตัวเมืองสตูล
เที่ยงๆก็มารอๆวินรถตู้ ปากบารารถวิ่งประมาณ 45 นาทีก็มาถึงท่าเรือ พอเท้าเหยียบพื้นปุ๊บ ตรงดิ่งไปซื้อตั๋วเรือไปเกาะตะรุเตาทันที ละก้อรอร้อรอจนเรือออกจากท่า
ตัดฉากมาที่ เกาะตะรุเตา โอ้มันช่างเงียบสงบดีแท้ ไม่เหมาะกับวัยรุ่นอย่างเรา ไม่ไหว เลยไปคุยกับกัปตันเรือว่าขอเพิ่มเงินแล้วไป เกาะหลีเป๊ะ แทนได้รึเปล่า สรุปว่า ได้ หวยงวดสุดท้ายก็มาออกที่ เกาะหลีเป๊ะ แต่ยังไม่จบแค่นั่นเพราะเรือมันไม่ได้ไปส่งถึงหน้าหาด ต้องต่อเรือเล็กไปอีกทอดนึง ตอนนี้เริ่มรู้สึกงงกับชีวิตแล้วว่าจะเอาไงดีจะถอยก็ไม่ได้เพราะเรือจะกลับ อีกทีก็พรุ่งนี้เช้า พอดีมีเสียงตะโกนมาว่า “พี่จะไปกับ ผมรึเปล่า” เข้าสูตรเดิมอีกไม่ต้องคิดวลีเดิมๆก็ออกจากปาก “ไปครับพี่” พอขึ้นไปบนเรือเล็กก็คุยกัน ก็ถึงบางอ้อว่าเค้าเป็นทหารเรือมาประจำอยู่บนเกาะหลีเป๊ะ เจอของจิงเลยทีนี้ถามแหลกเลยเพราะที่มาไม่ได้รู้อะไรเลย รู้แค่ว่ามันสวยแค่นั้น แต่ฮามากๆที่ พี่ทหารเรือไว้ทรงผมเดียวกับกับตัวกระผมนี่สิ ตาซ้ายมันกระตุกกึ๊กๆตั้งแต่เห็นตอนรอเรือออก เพราะคิดว่าไอ้ทรงที่ไว้อยู่มันก็ไม่ค่อยมีใครไว้เท่าไหร่คนกลุ่มนี้ต้อง เป็นพวกพิเศษ แบบเราแน่ๆฮ่าๆๆ พอถึงบนเกาะก็ขอบคุณพี่ๆทหารเรือ แล้วเดินตระเวนหาที่พักแต่กว่าจะหาที่ซุกหัวนอนของคืนคืนแรกได้ก็แทบแย่ ต้องเดินทะลุเกาะมานอนอีกฝั่ง วันแรกก็จบลง พร้อมอาการเมาเล็กน้อย ฮ่าๆๆๆ
