วันส่งขึ้นเครื่อง ญาติโยมแห่กันมาส่ง(พร้อมแขกพิเศษ)เพียบ บรรยากาศเหมือนงานรวมศิษย์เก่าคุยกันแหย่กันไปเรื่อย แต่จังหวะเข้า Gate ไปนี่สิ มันของจริงแล้วต้องลุยเดี่ยว นับตั้งแต่จังหวะนั้น ไม่มีแล้วครับ คนไทยภาษาไทย ฝรั่งลูกเดียว เพราะขึ้นสายการบิน qantas ฝรั่งล้อมหน้าล้อมหลัง

นั่งได้สักพัก แอร์ ก็ถามจะรับเครื่องดื่มอะไร heineken ก่อนเลยจะได้หลับสบาย หลังจากนั้นก็ตบด้วย ไวน์ สบายตัวไปเลยตื่นอีกทีที่ sydney เพื่อเปลี่ยนเครื่อง แต่ติดขัดเล็กน้อยเพราะต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่ Domastic Terminal ตอนแรกเข้าใจว่านั่งรถ bus ของ qastas ได้เลยพอยื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่ เค้าก็บอกให้ไปขึ้นรถบัสของสนามบินที่นี่ อาการรนก็เกิดขึ้น แต่โชคดีที่ป้ายสัญลักษณ์ ของสนามบินเค้าชัดเจนมากเลยไปถูก

อีก3 ชมต่อมาก็มาถึง Hobart พอพ้นจากตัวเครื่องรู้สึกได้ทันทีถึงความหนาวลมแรงใช้ได้ เดินตามชาวบ้านไปสักพักจนถึงประตูทางออก Jeanette ก็ยืนชูป้ายชื่อรออยู่ตรงหน้าประตูพอดี ทั้งวันหลังจากเอาของไปเก็บที่บ้านเค้าก็พาเไปเที่ยวชมเมือง กับแนะนำการขึ้นรถเมล์ การเดินทางวันแรกก็จบลงที่ โต๊ะอาหาร กับที่นอนฮ่าๆๆ

ตัดมาที่ตอนกลางคืนประมาณซักตีสี่เพื่อนร่วมห้องก็กลับมา จากตระเวนราตรี ส่งเสียงแง้วๆ ให้มาเปิดประตูให้

ปล. สำหรับท่านที่ยังคิดถึงเมืองไทยในการเดินทางมา Australia แนะนำให้ใช้บริการของการบินไทย เพราะถ้าใช้ของ Qantas ท่านจะเหมือนอยู่ต่างประเทศตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินขึ้นเครื่อง  เพราะเครื่องที่กะผม บินมานั้นมีหัวดำอยู่คนเดียว อะอะอะ

อีกเรื่องสงสัยตั้งแต่ตอนมาถึงว่ากระดาษชำระที่นี่ทำไม texture มันเยอะมากระจ่างตอนที่เข้าห้องน้ำนี่แหละ คือที่นี่เค้าใช้กระดาษอย่างเดียวไม่มีที่ฉีกพ่วงด้วยเหมือนบ้านเรา ทุกท่านที่จะมาจงจำไว้ ฝึกมาก่อนก็ได้ ฮ๋าๆๆ

“ตัดใจอยู่ต่อว่ายาก ตัดสินใจไปยากกว่า”

ความรู้สึกที่ผูกพันกะอะไรซักอย่าง ที่ๆคิดว่าเหมาะกับตัวเอง แต่ชีวิตมันก็ไม่มีอะไรง่ายเหมือนอะไรที่เราคาดหวังไว้ เพราะเหรียญมันมีสองด้านเสมอ ถ้าเปรียบเหมือนเรือที่ต้องเดินทางกลางทะเล ก็คงเหมือนเป็นเรือที่มีชีวิตชีวา ไม่กลัวคลื่นลมมรสุม สามรถบุกตะลุยได้ตลอดถึงไหนถึงกัน

แต่ก็นั่นแหละความแน่นอนคือความไม่แน่นอน จังหวะถ้ามันจะเจออะไรหนักมันมักเบรคไม่อยู่จิงๆอย่างประโยคที่ว่า If anything can go wrong, it will. เหมือนพายุแรงๆอัดเข้ามาไม่หยุดไม่ให้พักหายใจ มันก็มีสิทธิ์ล้าเอาได้ง่ายๆ แต่มันก็เป็นมนต์เสน่ห์อย่างหนึ่งของชีวิต

หลายๆครั้งตัดสินใจที่จะลุยไปข้างหน้า โดยหวังว่ามันต้องดีขึ้น ยื้อมันไปให้ถึงที่สุด หากสุดท้ายเรามันก็แค่คนเจอแรงเสียดทานมากๆเข้ามันก็หลุดมันก็ล้า ต้องหลบพักเลียแผลบ้างเหมือนกัน เพราะอยู่ต่อก็เริ่มท้อ จะไปก็ยังคิด เป็นภาวะที่โหดร้ายมากจริงๆ ก็อย่างที่ว่าเราแค่มนุษย์ขี้เหม็น ท้ายสุดก็ต้องตัดใจ “พัก” แต่โอกาสมีแรงค่อยกลับมาทำในสิ่งทีชอบใหม่อีกครั้ง เท่านี้แหละชีวิต

บทสรุปของชีวิต คือความ “อจีรัง” ทุกอย่างไม่เที่ยง ครับ

“มันก็แค่เรื่องของผู้ชายที่ขาดความมั่นใจและไร้เป้าหมายในชีวิต มีชีวิตลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ” ข้อความสั้นๆแต่โดน เจอใน blog ของ คุณcoffee2 เพราะนั่งคิดงานไม่ออกเลยนั่งหาอะไรอ่านไปเรื่อยจนเจอ blog คุณcoffee2 ที่ พูดถึงหนังสือเรื่อง การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก

หรือชีวิตผมมันคงเป็น ยังงั้นจริงๆ เพราะจนนาทีนี้ก็ยังชอบที่จะลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ บ่อยครั้ง ที่เพื่อนหรือคนรอบข้างมักจะบ่นให้ได้ยินว่า มึงจะเอาไง กะชีวิตมึงลองดูคนอื่นเค้าบ้าง……… แต่สุดท้ายก็นะ แล้วถ้ามองกลับกัน หรือว่ามันจะเป็นบททดสอบที่ทุกคนต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ คำตอบมันมีในใจของแต่ละคนครับ เพราะผมคิดอยู่เสมอว่าทุกคนย่อมมีทางเดินของใครของมัน บ่อยครั้งที่เราได้รู้จัก หรือคบหากับใครซักคนก็เป็นเพราะว่าเส้นทางมันมาบรรจบกัน แต่ถึงที่สุดทางเดินมันย่อมไม่มีทางเหมือนกันไปได้ตลอดครับ ฮ่าๆๆ

bangkok barcamp ไม่รู้น่าตาของงานจะเป็นยังไง แต่คงมันกันน่าดู เพราะแค่ concept งานก็ได้ใจเด็กแนวเยอะแล้ว ดูรายชื่อคนที่ลงทะเบียนแล้ว หลายๆคนก็เปน คนดังที่จะเห็นบ่อยใน narisa, blognone, codenone เป็นโอกาศดีที่จะได้เจอกับคนดัง ตัวเป็นๆ