วันส่งขึ้นเครื่อง ญาติโยมแห่กันมาส่ง(พร้อมแขกพิเศษ)เพียบ บรรยากาศเหมือนงานรวมศิษย์เก่าคุยกันแหย่กันไปเรื่อย แต่จังหวะเข้า Gate ไปนี่สิ มันของจริงแล้วต้องลุยเดี่ยว นับตั้งแต่จังหวะนั้น ไม่มีแล้วครับ คนไทยภาษาไทย ฝรั่งลูกเดียว เพราะขึ้นสายการบิน qantas ฝรั่งล้อมหน้าล้อมหลัง

นั่งได้สักพัก แอร์ ก็ถามจะรับเครื่องดื่มอะไร heineken ก่อนเลยจะได้หลับสบาย หลังจากนั้นก็ตบด้วย ไวน์ สบายตัวไปเลยตื่นอีกทีที่ sydney เพื่อเปลี่ยนเครื่อง แต่ติดขัดเล็กน้อยเพราะต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่ Domastic Terminal ตอนแรกเข้าใจว่านั่งรถ bus ของ qastas ได้เลยพอยื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่ เค้าก็บอกให้ไปขึ้นรถบัสของสนามบินที่นี่ อาการรนก็เกิดขึ้น แต่โชคดีที่ป้ายสัญลักษณ์ ของสนามบินเค้าชัดเจนมากเลยไปถูก

อีก3 ชมต่อมาก็มาถึง Hobart พอพ้นจากตัวเครื่องรู้สึกได้ทันทีถึงความหนาวลมแรงใช้ได้ เดินตามชาวบ้านไปสักพักจนถึงประตูทางออก Jeanette ก็ยืนชูป้ายชื่อรออยู่ตรงหน้าประตูพอดี ทั้งวันหลังจากเอาของไปเก็บที่บ้านเค้าก็พาเไปเที่ยวชมเมือง กับแนะนำการขึ้นรถเมล์ การเดินทางวันแรกก็จบลงที่ โต๊ะอาหาร กับที่นอนฮ่าๆๆ

ตัดมาที่ตอนกลางคืนประมาณซักตีสี่เพื่อนร่วมห้องก็กลับมา จากตระเวนราตรี ส่งเสียงแง้วๆ ให้มาเปิดประตูให้

ปล. สำหรับท่านที่ยังคิดถึงเมืองไทยในการเดินทางมา Australia แนะนำให้ใช้บริการของการบินไทย เพราะถ้าใช้ของ Qantas ท่านจะเหมือนอยู่ต่างประเทศตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินขึ้นเครื่อง  เพราะเครื่องที่กะผม บินมานั้นมีหัวดำอยู่คนเดียว อะอะอะ

อีกเรื่องสงสัยตั้งแต่ตอนมาถึงว่ากระดาษชำระที่นี่ทำไม texture มันเยอะมากระจ่างตอนที่เข้าห้องน้ำนี่แหละ คือที่นี่เค้าใช้กระดาษอย่างเดียวไม่มีที่ฉีกพ่วงด้วยเหมือนบ้านเรา ทุกท่านที่จะมาจงจำไว้ ฝึกมาก่อนก็ได้ ฮ๋าๆๆ

“ตัดใจอยู่ต่อว่ายาก ตัดสินใจไปยากกว่า”

ความรู้สึกที่ผูกพันกะอะไรซักอย่าง ที่ๆคิดว่าเหมาะกับตัวเอง แต่ชีวิตมันก็ไม่มีอะไรง่ายเหมือนอะไรที่เราคาดหวังไว้ เพราะเหรียญมันมีสองด้านเสมอ ถ้าเปรียบเหมือนเรือที่ต้องเดินทางกลางทะเล ก็คงเหมือนเป็นเรือที่มีชีวิตชีวา ไม่กลัวคลื่นลมมรสุม สามรถบุกตะลุยได้ตลอดถึงไหนถึงกัน

แต่ก็นั่นแหละความแน่นอนคือความไม่แน่นอน จังหวะถ้ามันจะเจออะไรหนักมันมักเบรคไม่อยู่จิงๆอย่างประโยคที่ว่า If anything can go wrong, it will. เหมือนพายุแรงๆอัดเข้ามาไม่หยุดไม่ให้พักหายใจ มันก็มีสิทธิ์ล้าเอาได้ง่ายๆ แต่มันก็เป็นมนต์เสน่ห์อย่างหนึ่งของชีวิต

หลายๆครั้งตัดสินใจที่จะลุยไปข้างหน้า โดยหวังว่ามันต้องดีขึ้น ยื้อมันไปให้ถึงที่สุด หากสุดท้ายเรามันก็แค่คนเจอแรงเสียดทานมากๆเข้ามันก็หลุดมันก็ล้า ต้องหลบพักเลียแผลบ้างเหมือนกัน เพราะอยู่ต่อก็เริ่มท้อ จะไปก็ยังคิด เป็นภาวะที่โหดร้ายมากจริงๆ ก็อย่างที่ว่าเราแค่มนุษย์ขี้เหม็น ท้ายสุดก็ต้องตัดใจ “พัก” แต่โอกาสมีแรงค่อยกลับมาทำในสิ่งทีชอบใหม่อีกครั้ง เท่านี้แหละชีวิต

บทสรุปของชีวิต คือความ “อจีรัง” ทุกอย่างไม่เที่ยง ครับ

เรื่องมันมีอยู่ว่า นานๆจะได้กลับไปบ้าน เลยต้องหาโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัว ซึ่งก็ได้ตั้งใจแต่แรกแล้วว่าจะไปดอยช้าง(จังหวัดเชียงราย) เพราะปีก่อนโน้นก็ไปแต่ยังไม่เต็มอิ่ม ก็เลยมีแมตซ์ รีเทิร์นอีกรอบ

ภาพเต็มๆดูได้ ที่นี่

สำหรับการเดินทางถ้ามาจากจังหวัดพะเยาก็วิ่งไปตาม เส้นพะเยา-เชียงราย แล้วไปเลี้ยวซ้าย ตรงทางแยกไปเชียงใหม่ หรือ อ.แม่สรวย ก่อนถึง อ.แม่สรวยประมาณ 2 กม. ให้เลี้ยวขวาตรงบ้านตีนดอย จะมีป้ายบอกทางไป บ้านดอยช้างกับดอยวาวี ขับตามถนนไปเรื่อยๆ จนถึง บ้านห้วยฮ่องไคร้ จะมีซอยเล็กๆทางขวามือ(ต้องสังเกตุให้ดีเพราะทางเล็กมาก ป้ายบอกทางก็เล็กพอสมควร) ให้เลี้ยวขวาเข้าไปได้เลย

ลิลลี่จัง

เกือบๆเที่ยงวันเสาร์(23 สิงหา 08) ช่วงที่กำลังนั่งเล่นอินเตอร์เนต ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา พอรับปุ๊บ

ปลายสาย “วันนี้ว่างเปล่าไปเที่ยวกัน”

ผม “ห๊า”

ปลายสาย “ห๊าเฮอะอะไร ก็บอกว่าไปเที่ยว”

ผม “ไป่ไหนว่ะ”

ปลายสาย “อัมพวา”

ผม “อืม แล้วกี่โมง”

ปลายสาย “ตอนนี้”

ผม “อ้าว แล้วมึงอยู่ที่ไหน”

ปลายสาย “ใต้หอมึง ฮ่าๆๆ”

ผม “อ้าว (ไอ้…..)”

ปลายสาย “รีบเลย เดี๋ยวต้องไปรับ ลิลลี่จัง อีก”

ผม “พัฒนาเว้ย  มีหญิงไปด้วย”

อีก 45 ต่อมาก็มาถึงคอนโดของ ลิลลี่จัง หลังจากเอาของขึ้นรถหมดแล้ว เราทั้งหมด (ลิลลี่จัง แม่ลิลลี่จังกับเพื่อนแม่ของ

ลิลลี่จัง) ก็ออกเดินทางไปอัมพวา สรุปเพื่อนของแม่ลิลลี่จังก็พวกผมนั่นเองฮ่าๆๆ

เกือบๆบ่าย 3 ก็ถึงที่อัมพวา เลยถือโอกาสเดินเล่นหาอะไรกินที่ตลาดน้ำเพราะเพื่อนอีกกลุ่มยังไม่มา

ประมาณ 5 โมงครึ่งก็ได้เวลาที่จะต้องไปที่พักเพื่อเตรียมตัว ดูมวยนัดชิง แต่สหายน้ำเมายังมาไม่ครบ เลยต้องมีการโทรไปกดดัน ซึ่งมีทั้งขู่ทั้งปลอบ รวมทั้งโฆษณาชวนเชื่อสารพัดวิธีที่จะทำให้เหยื่อตายใจ อะอะอะ

จับมาถ่ายรูปซะเลย

สู้กล้องตลอด

เช้าวันใหม่

ข้าวเช้า

ว่าง่าย ให้ทำอะไรก็ทำ อะอะอะ

อ้าาาา อ้ำ สุดยอด

หลังจากรอมานาน กับ อัลบั้มใหม่ของพราย โดยเสาร์ที่ 23 ก็จะมีคอนเสิร์ตเกิดขึ้น ที่อาจถือได้ว่าเป็นคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้ม ก็นานพอดูกับการห่างหายไปจากวงการเพลงของ พราย สำหรับคนที่ไปดูคอนเสิร์ตก็คงจะได้ฟังงานชิ้นล่าสุด ส่วนผมอาจต้องรอเป็น CD เพราะยังไม่แน่ใจว่าจะได้ไปดูรึเปล่า

ชอบประโยค นึงที่ตัว “อากิยามะ จาง” พูดใน จอมโหดกะทะเหล็ก ภาค 2 ที่ว่า “พ่อครัวที่ดี ทำได้แต่อาหารที่ดี แต่พ่อครัวเลวทำได้หมดทุกอย่าง”

เลยเอากะเขามั่ง “programmerที่ดี ทำได้แต่งานที่ดี แต่ programmer เลวทำได้ทุกอย่าง” อันนี้เป็นความชอบส่วนตัวตั้งแต่สมัยเด็กเวลา ดูหรืออ่านการ์ตูน ผมจะชอบมากกะพวก ตัวเอกที่กลมๆมีทั้งด้านดีด้านเลว หรือแม้แต่ตอนในนิยายคลาสสิค อย่าง สามก๊ก ที่คนส่วนมากจะชอบในตัว เล่าปี่ ผมก็ยังคงชอบตัว โจโฉ มากกว่า เล่าปี่ ฮ่าๆๆๆ

ไม่รู้ว่า มันออกยังงี้ได้ยังไง แรกสุดมันคือ อาการเบื่อแล้วก็เหนื่อย จังหวะกับเพื่อนบวช เลยกะไปงานบวช ซะหน่อยแต่พอมาถึงเท่านั้นแหละไหนๆก็มาแล้วก็ ไปให้สุดเลยดีกว่า
เริ่มต้นที่เย็นวันศุกร์ที่ 14 ณ สายใต้ใหม่ ตอนที่ไปถึงก็ ยังไม่รู้เลยว่ามีรถเที่ยวกี่โมงกันแน่ พอไปถามที่ขายตั๋ว รถเท่านั้น ฉุนแตกแทนที่คนขายจะพูดดีๆกลับมาว่าอีก ว่าน้องนี่มันกี่โมงแล้ว ในใจคิดทันทีเลยว่าถ้ากูรู้กูก็มาทันสิวะ หวยงวดแรกก็เลยออกที่ รถเอกชน สุดยอดเป็นการเดินทางที่ทรมานดีแท้ 14 ชั่วโมง ปกติเวลานั่งรถกลับบ้านที่พะเยา ก็ประมาณ 10 ชั่วโมงก็คิดว่ามันคงไม่นานกว่านี้ แต่ที่ไหนได้ล่อไป 14 ชั่วโมง ก้นด้านคับมันช่างทรมานและโหดร้ายดีแท้ พอมาถึงสตูล เพื่อนก็มารับแต่ให้เลือกว่าจะกินหรือจะอาบน้ำก่อน ไม่ต้องคิดเลยกินก่อน เพราะหิวมาก แรกสุดจะไปกิน มะตะบะที่ดังที่สุดของจังหวัดแต่เศร้ามากร้านปิด เลยไปนั่งกินติ่มซำแทน หลังจากนั้นก็ไปอาบน้ำแล้วตระเวนทัวร์ตัวเมืองสตูล

เที่ยงๆก็มารอๆวินรถตู้ ปากบารารถวิ่งประมาณ 45 นาทีก็มาถึงท่าเรือ พอเท้าเหยียบพื้นปุ๊บ ตรงดิ่งไปซื้อตั๋วเรือไปเกาะตะรุเตาทันที ละก้อรอร้อรอจนเรือออกจากท่า

ตัดฉากมาที่ เกาะตะรุเตา โอ้มันช่างเงียบสงบดีแท้ ไม่เหมาะกับวัยรุ่นอย่างเรา ไม่ไหว เลยไปคุยกับกัปตันเรือว่าขอเพิ่มเงินแล้วไป เกาะหลีเป๊ะ แทนได้รึเปล่า สรุปว่า ได้ หวยงวดสุดท้ายก็มาออกที่ เกาะหลีเป๊ะ แต่ยังไม่จบแค่นั่นเพราะเรือมันไม่ได้ไปส่งถึงหน้าหาด ต้องต่อเรือเล็กไปอีกทอดนึง ตอนนี้เริ่มรู้สึกงงกับชีวิตแล้วว่าจะเอาไงดีจะถอยก็ไม่ได้เพราะเรือจะกลับ อีกทีก็พรุ่งนี้เช้า พอดีมีเสียงตะโกนมาว่า “พี่จะไปกับ ผมรึเปล่า” เข้าสูตรเดิมอีกไม่ต้องคิดวลีเดิมๆก็ออกจากปาก “ไปครับพี่” พอขึ้นไปบนเรือเล็กก็คุยกัน ก็ถึงบางอ้อว่าเค้าเป็นทหารเรือมาประจำอยู่บนเกาะหลีเป๊ะ เจอของจิงเลยทีนี้ถามแหลกเลยเพราะที่มาไม่ได้รู้อะไรเลย รู้แค่ว่ามันสวยแค่นั้น แต่ฮามากๆที่ พี่ทหารเรือไว้ทรงผมเดียวกับกับตัวกระผมนี่สิ ตาซ้ายมันกระตุกกึ๊กๆตั้งแต่เห็นตอนรอเรือออก เพราะคิดว่าไอ้ทรงที่ไว้อยู่มันก็ไม่ค่อยมีใครไว้เท่าไหร่คนกลุ่มนี้ต้อง เป็นพวกพิเศษ แบบเราแน่ๆฮ่าๆๆ พอถึงบนเกาะก็ขอบคุณพี่ๆทหารเรือ แล้วเดินตระเวนหาที่พักแต่กว่าจะหาที่ซุกหัวนอนของคืนคืนแรกได้ก็แทบแย่ ต้องเดินทะลุเกาะมานอนอีกฝั่ง วันแรกก็จบลง พร้อมอาการเมาเล็กน้อย ฮ่าๆๆๆ

“มันก็แค่เรื่องของผู้ชายที่ขาดความมั่นใจและไร้เป้าหมายในชีวิต มีชีวิตลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ” ข้อความสั้นๆแต่โดน เจอใน blog ของ คุณcoffee2 เพราะนั่งคิดงานไม่ออกเลยนั่งหาอะไรอ่านไปเรื่อยจนเจอ blog คุณcoffee2 ที่ พูดถึงหนังสือเรื่อง การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก

หรือชีวิตผมมันคงเป็น ยังงั้นจริงๆ เพราะจนนาทีนี้ก็ยังชอบที่จะลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ บ่อยครั้ง ที่เพื่อนหรือคนรอบข้างมักจะบ่นให้ได้ยินว่า มึงจะเอาไง กะชีวิตมึงลองดูคนอื่นเค้าบ้าง……… แต่สุดท้ายก็นะ แล้วถ้ามองกลับกัน หรือว่ามันจะเป็นบททดสอบที่ทุกคนต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ คำตอบมันมีในใจของแต่ละคนครับ เพราะผมคิดอยู่เสมอว่าทุกคนย่อมมีทางเดินของใครของมัน บ่อยครั้งที่เราได้รู้จัก หรือคบหากับใครซักคนก็เป็นเพราะว่าเส้นทางมันมาบรรจบกัน แต่ถึงที่สุดทางเดินมันย่อมไม่มีทางเหมือนกันไปได้ตลอดครับ ฮ่าๆๆ

“ผมมองว่า SOA มันเป็นวิมานในก้อนเมฆครับ เวลา implement จริงๆมันจะกลายเป็นกระต๊อบในทุ่งหญ้าแทน” พี่ bomber คอมเม้นใน narisa

ประโยค มันโดนใจ มันเปนข้ออ้างที่ทำให้อยากเขียนเรื่อง SOA เพราะที่ผ่านมาก็แถกไถไปเรื่อยที่จะเขียน

ในกระทู้นี้ หลายๆ comment อ่านแล้วก็ตรงกับภาพที่ผมมีอยู่ในหัว รวมทั้งประสบการณ์ เสี้ยวหนึ่งที่ได้เข้าไปสัมผัสกับ SOA แต่เป็นในส่วนของ bpel
คือในการพัฒนา SOA นั้นมันกระทบเยอะจริงคับ เพราะมันเกี่ยวข้องกับชาวบ้านไปทั่ว ซึ่งแน่นอนในการพัฒนาอะไร ขึ้นมามันก็ต้องมี impact ที่จะเกิดขึ้นไม่ว่าจะด้านบวกหรือลบ ดังนั้นในการที่จะพัฒนาขึ้นมา ผู้ที่มีส่วนร่วมอย่างน้อยต้องมีภาพที่เหมือนหรือใกล้เคียงกัน ถ้าเทียบกับวง orchestra ที่มีทีมงานเยอะแยะ ไม่ว่า จะเป็นนักดนตรี conductor หรือพวก backstage ที่ทำหน้าที่อยู่ข้างหลังเวที ทุกคนต้องเข้าใจ theme งานที่จะสื่อออกมา รวมถึง script หรือ programe ที่บอกถึงหน้าที่ของแต่ละคน ทุกคนเปรียบได้กับ service เล็กๆที่มารวมกันเป็น service ก้อนใหญ่หนึ่งก้อน

พวกหน้าฉาก ก็จะมีภาษาในการที่จะสื่อสารหรือทำงานร่วมกัน โดยถ่ายทอดออกมาเป็นตัวโน๊ต บนบรรทัด 5 เส้น เทียบได้ประมาณ xml ในบริบทของการ implement ที่จะอธิบายถึงบทบาทของแต่ละ service ในการที่จะถูก request และ response ออกมา โดยจะมี conductor ( ประมาณ bpel )คอยคุมจังหวะของเพลงอีกทีนึงว่าช่วงนี้ถึงคิวของเครื่องดนตรีชนิดใดที่จะเด่นออกมา หรือในการตัดสินใจที่จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เพราะในการแสดงทุกอย่างมันสามารถเกิดขึ้นได้

ตัวอย่าง เช่น ช่วงที่ส่งให้ไวโอลิน solo หรือในการรอ respone จาก human task ถ้ามีการส่ง respone กลับมาแล้ว แต่บังเอิญ ระบบเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ไม่มีการรับรู้ถึง response มันต้องใช้บริการของ conductor แล้วว่าจะให้มันมุ่งต่อในทิศทางใด

concept คร่าวๆของ prado ที่ผมสรุปได้ คือ การยืมเอาส่วนเด่นของชาวบ้านมารวมไว้ในตัวมันเอง เช่น

• ในส่วนของ ชั้น web ก็จะยืมมาจาก Tapestry
• ส่วน data access ก็จะมาจาก active record แล้วก็ Ibatis
• สุดท้ายก็การ config ดูไปมันคล้ายๆ กะ spring framework แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว

ในส่วนของ ชั้น web ก็จะมี life cycle ของตัวมันเอง บวกกับ component ที่มากับตัวprado เอง หรือ ถ้าไม่พอใจก็สามารถที่ จะสร้าง component ขึ้นมาเองตามอัธยาศัย (หาอ่านได้ที่ tutorial)